Το Μιλανο ηταν
φημισμενο για την ομιχλη. Με προχωρημενο το φθινοπωρο, αρχιζε να ερχεται και η
ομιχλη. Μια ομιχλη, πυκνη, χαμηλη, θαρρεις και εβλεπες τα παντα μεσα απο ενα
πεπλο.
Ηταν η πρωτη εντυπωση που αποκομισα απο την πολη
πριν 3 δεκαετιες και με μαγεψε. Σαν να ημουν μεσα σε ενα παραμυθι. Περπατουσα
στον δρομο, στην πλατεια, στα παρκα, και ολα ηταν μαγικα.
Τωρα εξαφανιστηκε
και αυτη, οπως και πολλα αλλα πραγματα, η πολη αλλαξε, η ομιχλη εφυγε, ερχεται
μονο αραια και που και δεν ειναι πια πυκνη, περισσοτερο την βλεπουμε στα
περιχωρα οπου εξακολουθει να ερχεται δημιουργωντας προβληματα στους εθνικους
δρομους!
Εαν το καλοκαιρι
ενστικτωδως ζηταω την ελληνικη κουζινα, το φθινοπωρο αρχιζω να αποζητω την
κουζινα του βορρα. Και σημερα προτεινω αυτο το μιλανεζικο doc πιατο, αλλα μην το ονομασετε
κεφτεδακια παρακαλω! Στο Μιλανο οταν λεμε κεφτεδακια, εννοουμε κιμα τυλιγμενο
σε φυλλα λαχανου, τα κεφτεδακια οπως τα γνωριζουμε τα λεμε mondeghili.
Καποτε δηλαδη,
μια και χαθηκε και αυτος ο ορισμος εδω και δεκαετιες, ακριβως οπως η ομιχλη.
Η διαδικασια
ειναι πολυ ευκολη.
Υλικα:
- 300 γρ. κρεας απο ψητο η βραστο, απο τα
περισευματα
- 70 γραμμαρια μορταδελλα
- ψιλοκομμενο μαιντανο
- 1 κουταλι σουπας τριμμενη παρμεζανα
- ενα αυγο
- λιγο μοσχοκαρυδο τριμμενο
- ξυσμα λεμονιου
- 3 κουταλια σουπας ψιχα μπαγιατικου ψωμιου
που εχουμε μουλιασει σε λιγο γαλα και στυψει
- αλατι
- πιπερι
Για το τηγανισμα:
- 1 αυγο
- γαλετα τριμμενη
- βουτυρο καλης ποιοτητας (εαν θελεμου αντικαθιστουμε με λαδι )
Διαδικασια
Αλεθουμε το κρεας με την μορταδελλα, μουλιαζιουμε την ψυχα ψωμιου σε λιγο γαλα για 3 λεπτα και την στυβουμε.
Σε ενα μπωλ βαζουμε ολα τα υλικα, πλαθουμε για 5 λεπτα, σκεπαζουμε με μεμβρανη και βαζουμε στο ψυγειο για μια δυο ωριτσες.
Βγαζουμε απο το ψυγειο, φιαχνουμε μπαλακια στο
μεγεθος καρυδιου, τα πλατυνουμε ελαφρα, τα τυλιγουμε σε τριμμενη γαλετα, μετα
σε αυγο χτυπημενο, ξανα στην γαλετα και τα τηγανιζουμε σε βουτυρο.
Τωρα καταλαβαινω
οτι το τηγανισμα στου βουτυρο δεν βλεπεται με καλο ματι στην Ελλαδα, και εδω
δηλαδη τωρα πια, αλλα η παραδοσιακη μιλανεζικη κουζινα εχει βουτυρο και στο τηγανι.
Εαν θελουμε,
προσθετουμε μια μικρη πατατα βρασμενη στο μειγμα, και εννοειται αντικαθιστουμε το
βουτυρο με λαδι για να τηγανησουμε εαν θελουμε!
Questo è uno dei miei piatti preferiti della cucina
milanese. Perché si può mangiare come antipasto, come secondo e tanto per dirla
alla milanese è un rubitt, molto in auge
ora. Mondeghili, per favore, no
polpette, già che per polpette si intendeva la carne avvolta nelle foglie di
verza. Non so se qualcuno usi ancora questo termine, io non ne ho mai sentito
uno, tranne una mia ex collega, milanese doc, che mi ha dato anche la ricetta.
Grazie L. Ho fatto qualche aggiunta,
come la scorza di limone, che ho letto e mi è piaciuta l’idea, richiama la
gremolata dell’ossobuco.
La preparazione è semplicissima.
Tritiamo dell’arrosto o del
bollito avanzato insieme a della mortadella di fegato o di Bologna, aggiungiamo
la mollica di un poco di pane raffermo ammollato nel latte e strizzato, scorza
di limone grattugiata, un poco di noce moscata grattugiata, un uovo, prezzemolo
tritato e parmigiano grattugiato. Lavoriamo bene l’impasto e mettiamo in frigo
per un’ora o due. Togliamo, formiamo delle palline delle dimensioni di una noce
che schiacciamo leggermente e impaniamo così: pangrattato, uovo sbattuto,
pangrattato.
Friggiamo nel burro. Eh si, la cucina milanese prevede il
burro!
E come tutti i piatti tradizionali, anche questo ha
parecchie versioni.