pesche nettarine ripiene di amaretti

La stagione delle pesche è arrivata agli sgoccioli. Tra poco uno dei frutti estivi che amo visceralmente sparirà dai banchi dei mercati e dovrò aspettare diversi mesi prima di rivederle! Con mio grande disappunto!!!!

linguine al pesto di zucchine chiare e vongole

Considero le vongole la quintessenza del sapore di mare. Di tutti i molluschi, crostacei e pesci che ho mangiato nella mia vita, e credetemi sulla parola se vi dico che sono tanti tantissimi, un po’ per età e un po’ perché ne sono ghiottissima, sono proprio loro, le vongole, ad avere un ruolo preminente nella mia pallette gustativa.

Senza dubbio perché sono indissolubilmente legate alla mia infanzia e alle nostre gite domenicali al mare. Essendo nata in un sobborgo del Pireo, il luogo di gita al mare era Salamina, isola ben conosciuta ai più per motivi storici.

insalata di rinforzo/η σαλατα της ενισχυσης

Το δειπνο της παραμονης των Χριστουγεννων  ειναι καθιερωμενο και γιορταζεται σε ολοκληρη την ιταλικη χερσονησο με σημαντικες διαφορες αναλογα με την περιοχη  και το πορτοφολι φυσικα αλλα με κοινο παρανομαστη την αποχη απο το κρεας.

paccheri con ragù alla genovese / πακκερι με ραγκου αλα τζενοβεζε

Προειδοποιηση: εαν εχετε στομαχι ντελικατο και γουστα φινετσατα, αυτο το πιατο ΔΕΝ κανει για σας. Τουναντιον, εαν σας αρεσουν οι δυνατες γευσεις και οι δυνατες συγκινησεις, σας το συνιστω ανεπιφυλακτα.

Οταν ανακοινωσα στον συζυγο τι θα εφιαχνα απο Σαββατο βραδυ για το κυριακατικο γευμα, με κοιταξε με δυσπιστια: “και τι κρεμμυδια θα βαλεις?” με ρωτα, καθοτι πολυ σχολαστικος και λατρης των κρεμμυδιων.  Κοιτα, του λεω, τα  καταλληλοτερα κρεμμυδια ειναι τα πυροξανθα του Montoro (στην ευρυτερη περιοχη της Ναπολη), λες να τα βρουμε?

Kαλα, θα ψαξουμε, αλλα αν δεν τα βρουμε, λεω να αλλαξεις πιατο, μου απαντα.

Τα κρεμμυδια ως εκ θαυματος τα βρηκαμε, ως εκ τουτου σας παρουσιαζω ενα απο τα δυνατα οσο και χαρακτηριστικα πιατα της Ναπολης, που οπως καταλαβατε και απο τον προλογο των κρεμμυδιων, απο εκει προερχεται.

Μπαινει  δικαιωματικα στην κατηγορια των “ragù”, αυτων  δηλαδη που χρειαζονται κρεας και μακροχρονο αργο ψησιμο για να αρτυσουν  τα ζυμαρικα. Το ραγκου για τους ναπολετανους δεν ειναι παιξε γελασε. Φημισμενοι  οι στιχοι του Εντουαρντο Ντε Φιλιππο (δραματουργος, θεατρικος συγγραφεας, ηθοποιος, ποιητης) στο ποιημα του ‘O rrau (το ραγκου).  “.... Chest’ è rraù? ……Chesta è carne c’ ‘a pummarola” / αυτο εσυ το λες ραγκου? Αυτο ειναι κρεας με ντοματα. Εννοωντας φυσικα οτι το ραγκου ειναι αλλο πραγμα. Το ραγκου στο οποιο αναφεροταν ο ο Εντουαρντο ηταν οπως ηδη καταλαβατε,  με ντοματα, κατι εντελως διαφορετικο απο αυτο που παρουσιαζω εδω, που ειναι λευκο, τουτεστιν χωρις ντοματα.

Τωρα, γιατι αυτο τι συγκεκριμενο ονομαζεται τζενοβεζε, αυτο ειναι ακομα μια ανεξηγητη ιστορια, αν και υπαρχουν διαφορες εκδοχες. Μια απο αυτες αναφερει οτι εστιατορες τζενοβεζοι μαγειρευαν στο λιμανι, της Ναπολης εννοειται, κρεας με κρεμμυδια και οι  οι ναπολετανοι αργοτερα προσθεσαν τα ζυμαρικα, ως αθεραπευτοι μακαροναδες! Κριμα μονο που στην Λιγκουρια δεν υπαρχει ιχνος απο τετοια συνταγη.

Αλλη μια εκδοχη εινα οτι καποιος απο την Γενευη (Geneve, οποτε Genovese για τους ναπολετανους) εφερε σε καποια αριστοκρατικη κουζινα αυτη την παραλλαγη της soupe d’oignon.  Δεν θα το μαθουμε ποτε, και εξαλλου τι σημασια εχει? Μπορει απλως Genovese να ηταν ενα παρατσουκλι καποιου τσιγκουνη ταβερνιαρη! Εδω πρεπει να πω οτι η τζενοβεζοι εχουν το ονομα, οσο για την χαρη το αγνοω, προσωπικα γνωριζω αρκετους απο την Τζενοβα που δεν ειναι καθολου τσιγκουνηδες, ελεγα τελος παντων οτι οι τζενοβεζοι εχουν την φημη οτι ειναι τρομεροι τσιγκουνηδες. Καλυτερα να σου βγει το ματι!!! ....

Υλικα:

•    1 κιλο κρεας βοδινο (καταλληλο ειναι αυτο που εμεις, οι ελληνες εννοω, λεμε νουα, απο μοσχαρι απο τον ογδοο μεχρι τον 12 μηνα ζωης, οχι γαλακτος τελος παντων αλλα ουτε και γερικο)
•     κρεμμυδια ισου βαρους  με το κρεας. Διαλεξτε μια ποικιλια γλυκων  κρεμμυδιων
•   1 μετριο καροτο τριμενο
•     σελερυ τριμενο
•     1 φυλλο δαφνης
•     αλατι
•    πιπερι φρεσκοτριμενο
•    1 ποτηρι καλο ασπρο κρασι
•   μερικες κουταλιες ελαιολαδο
•   320 γρ. ζυμαρικα (παραδοσιακα χρησιμοποιουνται τα ζιτι, ενα ζυμαρικο σαν χοντρα μακαρονια που τα σπανε με τα χερια, εγω χρησιμοποιησα τα paccheri)
• αφθονο πεκορινο τριμενο

Διαδικασια:

Πρωτα απο ολα βγαζουμε το κρεας απο το ψυγειο και το αφηνουμε να ερθει σε θερμοκρασια δωματιου. Καθαριζουμε τα κρεμμυδια, τα πλενουμε, τα στεγνωνουμε και τα κοβουμε σε λεπτα φιλετα. Σκουπιζουμε τα δακρυα μας και παμε παρακατω.

Κοβουμε το κρεας σε κομματια μεγεθους μανταρινι  και το σωταρουμε σε ζωηρη φωτια μεσα στο ελαιολαδο. Εαν εχουμε πηλινο σκευος με καπακι ασυζητητι χρησιμοποιουμε αυτο. Ριχνουμε μετα το καροτο και το σελερυ, χαμηλωνουμε την φωτια και αφηνουμε να μαραθουνε. Σβηνουμε με το κρασι και αφηνουμε λιγα λεπτα μεχρι να εξατμιστει το αλκοολ.  Ριχνουμε μετα ολα τα κρεμμυδια, ανακατευουμε, αλατιζουμε ελαφρα, προσθετουμε το δαφνοφυλλο και ενα ποτηρι ζεστο νερο.

Σκεπαζουμε με το καπακι, χαμηλωνουμε στο ελαχιστο την φωτια και αφηνουμε να σιγοψηθει για τουλαχιστον 3 ωρες.  Παιρνουμε  ενα ποτηρι καλο κρασι  και  το σιγοπινουμε κουτσομπολευοντας στο τηλεφωνο με την καλυτερη μας φιλη! Ελεγχουμε που και που τα υγρα ανακατευοντας, και  εαν δουμε οτι στεγνωνει πολυ, προσθετουμε λιγο ζεστο νερο. 

Μετα απο 3 ωρες το κρεας πρεπει ηδη να εχει μαλακωσει πολυ. Βγαζουμε απο το σκευος τοσα κομματια οσα ειναι και οι συνδαιτημονες, τα βαζουμε σε ενα πιατο και το  σκεπαζουμε. Συνεχιζουμε με το ψησιμο αλλη μια η ακομη και δυο ωρες, μεχρι δηλαδη τα κρεμμυδια να παρουν ενα ωραιο καφε χρωμα και να γινουν σχεδον μια κρεμα μαζι με το υπολοιπο κρεας που εμεινε μεσα.

Οταν φτασουμε σε αυτο το σημειο, ελεγχουμε το αλατι, τριβουμε το πιπερι και βγαζουμε το δαφνοφυλλο. Αφηνουμε ακομη να ψηθουν 10 λεπτα και ξαναβαζουμε τα κομματια που ειχαμε βγαλει να να ζεσταθουν.

Στο μεταξυ βραζουμε τα ζυμαρικα σε αφθονο αλατισμενο νερο, τα σουρωνουμε και τα ριχνουμε στο σκευος με την σαλτσα. Ανακατευουμε και σερβιρουμε, φροντιζοντας να βαλουμε στο καθε πιατο ενα κομματι απο το κρεας που ειχαμε κρατησει στην ακρη. Σερβιρουμε με αφθονο πεκορινο τριμενο αλλα δεν  τρελλαινομαστε κιολας  εαν δεν  το εχουμε,  το κεφαλοτυρι του παει μια χαρα!

Για 4.

Sono poche le cose che mi mettono in crisi profonda; una di queste è  quando decido di proporre qualche ricetta della tradizione, quelle di cui non ho né memoria né esperienza di vita diretta, dove non ho  vissuto gli odori, i sapori, i rumori, i colori di un determinato paese, città, posto del mondo. Non mi è mai facile postare una ricetta che richiede tutto questo;  informarmi da scritti non mi è sufficiente. Sento sempre che qualcosa manchi e che non basti nemmeno una visita veloce nel posto per acquisire, assimilare e incorporare i suoi sapori. Perché questo accada bisogna vivere i luoghi, viverli a lungo, entrare nelle case della gente, sentire i profumi che si diffondono dalla cucina , sedersi sulla stessa tavola e condividere lo stesso pasto.

I posti che ho abitato non sono tanti; ed è esattamente il motivo per cui le ricette che non conosco direttamente non trovano molto spazio in questo blog, seppur con qualche eccezione, come questa  che lo visto  qui  e per la quale ho subito preso una cotta pazzesca, un autentico colpo di fulmine!

Ingredienti:

•           1 kg. di carne (girello di vitellone)
•           1 kg. di cipolle (ramata di Montoro)
•           1 carota media
•           1 gambo di sedano
•           1 bicchiere di un buon vino bianco (greco di tufo)
•           1 foglia di alloro
•           qualche cucchiaio di olio evo
•           sale
•           pepe nero macinato fresco
•         320 gr. di pasta (si parla di ziti tradizionalmente, ma io ho usato i paccheri che pari siano ammessi!)

Procedimento:

Togliere la carne dal frigo e portarla a temperatura ambiente. Sminuzzare al coltello la carota e il sedano. Sbucciare le cipolle, lavarle e tagliarle a filetti sottili.

Scaldare in una pentola di terracotta possibilmente,  l’olio evo. 

Tagliare la carne a porzioni delle dimensioni di un mandarino e rosolarla a fuoco vivo nell’olio. Girarla con un cucchiaio di legno per farla rosolare uniformemente da tutti i lati.

Abbassare la fiamma, aggiungere le verdure e farle appassire. Sfumare con il vino bianco e dopo qualche minuto, quando l’alcool sarà evaporato, aggiungere tutte le cipolle, mescolare bene,  salare leggermente, aggiungere la foglia di alloro e versare un bicchiere di acqua calda.

Mescolare e cuocere a pentola coperta e fiamma molto bassa per 3 ore. Mescolare ogni tanto e controllare i liquidi; se serve aggiungere un poco di acqua calda e continuare la cottura. Dopo  3 ore di cottura togliere tanti pezzi di carne quanti sono i commensali, sistemarli su un piatto e coprire. Lasciare il resto della carne nella pentola e continuare la cottura alla stessa modalità per ancora un’ora o anche 2, finchè la carne non si sfilacci e le cipolle non prendano un bel colore marroncino e non si riducano a una crema.

A questo punto mettere la pasta a lessare in abbondante acqua salata.

Unire la carne che abbiamo tenuto da parte nella pentola con il ragù, aggiustare di sale, macinare del pepe nero, togliere la foglia di alloro e continuare la cottura.

Scolare la pasta, versarla nella pentola con il ragù, mescolare e impiattare mettendo in ogni piatto un pezzo di quella carne che abbiamo rimesso in pentola.

Portare a tavola  con abbondante pecorino grattugiato. 

Per 4 persone.

                                                                                                                                                           

brasato al vino rosso / μπραζατο σε κοκκινο κρασι

 Δεν εχει περασει ουτε ενας χειμωνας απο τοτε που βρισκομαι στην Ιταλια, και πιστεψτε με  εχουν περασει αρκετοι....,  που να μην εχω φαει  αυτο τον ενδοξο πιατο απο την περιφερεια του Πιεμοντε, περιοχη που εδωσε μερικα απο τα πιο φημισμενα  προιοντα  της Ιταλικης κουζινας, oπως την ασπρη τρουφα ετσι για να συννενοηθουμε στο αψε σβησε!!! καθως επισης και μερικα απο τα πιο φημισμενα της κρασια. Τωρα ενταξει δεν λεω οτι τα πρωτα χρονια το εφιαχνα. Τα πρωτα χρονια αρκουμην στο να το τρωω....

fusilli con pesto di zucchine e gamberetti/fusilli με πεστο απο κολοκυθακια και γαριδες

Σημερα ειπα να ξεφυγω λιγο απο την πεπατημενη και αποφασισα  να αναρτησω  ενα μη ελληνικο πιατο αν και θα μπορουσε καλλιστα να ειναι. Η προτιμηση λοιπον επεσε στα ζυμαρικα μια και  συνειδητοποιησα οτι εχω αναρτησει πολυ λιγες συνταγες με αυτα. Περιεργο για καποιον που ζει στην Ιταλια!!!

polpettone genovese / πιτα με φασολακια και πατατες

Pelandrone ειναι μια λεξη που εαν δεν εχει ακομη εξαφανιστει απο το λεξιλογιο, κοντα ειναι.  Την λεμε  η καλυτερα την λεγαμε για καποιον που δεν κανει τιποτε, που ειναι τεμπελης, σαν να λεμε χαραμοφαης.

taralli pugliesi

Περασε αρκετος καιρος απο το τελευταιο ποστ σε ελληνικη γλωσσα και εχω τους λογους μου.  Ο πρωτος ειναι οτι το μπλογκ ειναι αφιερωμενο στην ελληνικη κουζινα, και υπαρχουν τοσα και τοσα  αξιολογα μπλογκς  με ελληνικες συνταγες σε ελληνικη γλωσσα, που δεν υπαρχει λογος, τουλαχιστον  εγω δεν τον βρισκω, να προστεθει ενα ακομη  αφου  επι το πλειστον προτεινω ελληνικη κουζινα  και αφου τα πειραματα, της οποιας κουζινας, συνηθως τα κραταω για τον εαυτο μου, με ελαχιστες εξαιρεσεις.

mondeghili

Το Μιλανο ηταν φημισμενο για την ομιχλη. Με προχωρημενο το φθινοπωρο, αρχιζε να ερχεται και η ομιχλη. Μια ομιχλη, πυκνη, χαμηλη, θαρρεις και εβλεπες τα παντα μεσα απο ενα πεπλο.

Ηταν  η πρωτη εντυπωση που αποκομισα απο την πολη πριν 3 δεκαετιες και με μαγεψε. Σαν να ημουν μεσα σε ενα παραμυθι. Περπατουσα στον δρομο, στην πλατεια, στα παρκα, και ολα ηταν μαγικα.

Τωρα εξαφανιστηκε και αυτη, οπως και πολλα αλλα πραγματα, η πολη αλλαξε, η ομιχλη εφυγε, ερχεται μονο αραια και που και δεν ειναι πια πυκνη, περισσοτερο την βλεπουμε στα περιχωρα οπου εξακολουθει να ερχεται δημιουργωντας προβληματα στους εθνικους δρομους!

 

Εαν το καλοκαιρι ενστικτωδως ζηταω την ελληνικη κουζινα, το φθινοπωρο αρχιζω να αποζητω την κουζινα του βορρα. Και σημερα προτεινω αυτο το μιλανεζικο doc πιατο, αλλα μην το ονομασετε κεφτεδακια παρακαλω! Στο Μιλανο οταν λεμε κεφτεδακια, εννοουμε κιμα τυλιγμενο σε φυλλα λαχανου, τα κεφτεδακια οπως τα γνωριζουμε τα λεμε mondeghili.

Καποτε δηλαδη, μια και χαθηκε και αυτος ο ορισμος εδω και δεκαετιες,  ακριβως οπως η ομιχλη.

Η διαδικασια ειναι πολυ ευκολη.

Υλικα:

• 300 γρ. κρεας απο ψητο η βραστο, απο τα  περισευματα 
• 70 γραμμαρια μορταδελλα
• ψιλοκομμενο μαιντανο
• 1 κουταλι σουπας τριμμενη παρμεζανα
• ενα αυγο
• λιγο μοσχοκαρυδο τριμμενο
• ξυσμα λεμονιου
• 3 κουταλια σουπας  ψιχα μπαγιατικου ψωμιου που εχουμε μουλιασει σε λιγο γαλα και στυψει
• αλατι
• πιπερι 

Για το τηγανισμα:

• 1 αυγο
• γαλετα τριμμενη
• βουτυρο καλης ποιοτητας  (εαν θελεμου αντικαθιστουμε με λαδι )
  

Διαδικασια

Αλεθουμε το κρεας με την μορταδελλα, μουλιαζιουμε την ψυχα ψωμιου σε λιγο γαλα για 3 λεπτα και την στυβουμε.

Σε ενα μπωλ βαζουμε ολα τα υλικα, πλαθουμε για 5 λεπτα, σκεπαζουμε με μεμβρανη  και βαζουμε στο ψυγειο για μια δυο ωριτσες. 

Βγαζουμε απο το ψυγειο, φιαχνουμε μπαλακια στο μεγεθος καρυδιου, τα πλατυνουμε ελαφρα, τα τυλιγουμε σε τριμμενη γαλετα, μετα σε αυγο χτυπημενο, ξανα στην γαλετα και τα τηγανιζουμε σε βουτυρο.

 

Τωρα καταλαβαινω οτι το τηγανισμα στου βουτυρο δεν βλεπεται με καλο ματι στην Ελλαδα, και εδω δηλαδη τωρα πια, αλλα η παραδοσιακη μιλανεζικη κουζινα εχει βουτυρο και στο τηγανι.

Εαν θελουμε, προσθετουμε μια μικρη πατατα βρασμενη στο μειγμα, και εννοειται αντικαθιστουμε το βουτυρο με λαδι για να τηγανησουμε εαν θελουμε!

Questo è uno dei miei piatti preferiti della cucina milanese. Perché si può mangiare come antipasto, come secondo e tanto per dirla alla milanese è un rubitt,  molto in auge ora.  Mondeghili, per favore, no polpette, già che per polpette si intendeva la carne avvolta nelle foglie di verza. Non so se qualcuno usi ancora questo termine, io non ne ho mai sentito uno, tranne una mia ex collega, milanese doc, che mi ha dato anche la ricetta. Grazie L.  Ho fatto qualche aggiunta, come la scorza di limone, che ho letto e mi è piaciuta l’idea, richiama la gremolata dell’ossobuco.

La preparazione è semplicissima.

Tritiamo dell’arrosto o del bollito avanzato insieme a della mortadella di fegato o di Bologna, aggiungiamo la mollica di un poco di pane raffermo ammollato nel latte e strizzato, scorza di limone grattugiata, un poco di noce moscata grattugiata, un uovo, prezzemolo tritato e parmigiano grattugiato. Lavoriamo bene l’impasto e mettiamo in frigo per un’ora o due. Togliamo, formiamo delle palline delle dimensioni di una noce che schiacciamo leggermente e impaniamo così: pangrattato, uovo sbattuto, pangrattato.

Friggiamo nel burro. Eh si, la cucina milanese prevede il burro!

E come tutti i piatti tradizionali, anche questo ha parecchie versioni.

  

strangolapreti

Δηλαδη σαν να λεμε “πνιγειπαπαδες” αν και το πιο σωστο θα ηταν να πω στραγγαλιζει αλλα δεν καταφερα  να σχηματισω την λεξη για να το το ελληνοποιησω ορθα.

Το ονομα του φαγητου εχει δυο εκδοχες. Η μια οτι οι παπαδες με την γνωστη λαιμαργια τους πνιγονται οταν τα τρωνε, η δευτερη οτι ο κοσμος ευχοταν να πνιγουν ενω τα ετρωγαν. Να σου κατσει στο λαιμο που λεει και ο λαος μας!!!! 

Το ονομα και οι δυο εκδοχες φυσικα πηγαζουν απο αντικληρικους που εκαναν  σατιρα σε βαρος των παπαδων.

gelo di cannella

 Απο τα πιο φημισμενα καλοκαιρινα ντεσερτ της σικελιας ειναι το gelo, που περιπου μεταφραζεται ως παγωνια. Και απο ολα τις παγωνιες που μπορουμε να φιαξουμε με ο,τι μας αρεσει, η πιο φημισμενη ειναι του καρπουζιου. Gelo di mellone! Δεν υπαρχει περιπτωση να ερθει καλοκαιρι και να μην το φιαξω. Πρωτον διοτι το καρπουζι μου αρεσει, δευτερον διοτι μου αρεσει η παγωνια, και τριτον διοτι δεν διανοουμαι μετα απο γευμα να φαω ενα γλυκο με κρεμες, παντεσπανια κλπ.

To gelo ειναι εντελως δροσιστικο,  χωνευτικο, φιαχνεται ευκολα αν και αυτο το συγκεκριμενο πρεπει να το ξεκινησουμε πριν 2 ημερες τουλαχιστον.

Οποιος αγαπα την κανελα, ας με ακουσει και ας το δοκιμασει, τωρα που κανει ζεστη. Παραδοσιακα σερβιρεται με pistacchi di Bronte, τα φημισμενα σικελικα φυστικια, εμεις εχουμε τα φημισμενα της αιγινης και αυτα χρησιμοποιουμε. Εγω αυτην την φορα εβαλα λιγο πουρε και σιροπι απο βερρυκοκα.

Εαν θελουμε ριχνουμε επισης μαζι με τα φυστικια λιγα δακρυα σοκολατας.

Βαζουμε 15 γρ. μπαστουνακια κανελας σε 500 ml νερο και το αφηνουμε για 2 ημερες. Οταν περασουν οι δυο ημερες, το βαζουμε να βρασει για 15 λεπτα, μαζι με την κανελα.

Σβηνουμε την φωτια,αφηνουμε να κρυωσει, το φιλτραρουμε,και το βαζουμε σε κατσαρολακι μαζι με 160 γρ. ζαχαρης κρυσταλλικης και 60 γρ. corn flour. Ανακατευουμε καλα για να μην σχηματιστουν σβωλοι, και παντα ανακατευοντας το βραζουμε μεχρι να αρχιζει να πηζει. Σβηνουμε, το τραβαμε απο την φωτια και το αφηνουμε να αναπαυτει για 10 λεπτα. Βρεχουμε με κρυο νερο την φορμα  η τα ατομικα φορμακια που θελουμε να το βαλουμε, το μεταφερουμε και βαζουμε στο ψυγειο για τουλαχιστον 5 / 6 ωρες. Βγαζουμε απο την φορμα και το σερβιρουμε με ο,τι αποφασισαμε. Εννοειται οτι εαν το βαλαμε σε φορμακια μπορουμε να το σερβιρουμε μεσα σε αυτα.

Ho scoperto il gelo siciliano pochi anni fa e non faccio più a meno. Quello di mellone non si discute, è il re, infatti da li sono partita per poi provare anche con altri frutti e succhi. Mi intriga molto una versione salata, non so tipo centrifugati di vario tipo, carota, sedano, non ho ancora provato, ma comincerò a fare  degli esperimenti. Se verrà fuori qualcosa di buono lo posterò!
Intanto propongo oggi questo gelo di cannella che è una scoperta recente e mi è piaciuto molto, piacendomi molto la cannella!

Dunque, in 500 ml di acqua mettiamo a macerare 15 gr. di cannella in bastoncini. Trascorsi i 2 giorni, versiamo in un pentolino e facciamo bollire per 15 minuti insieme alla cannella. Ritiriamo dal fuoco e lasciamo raffreddare. Filtriamo, versiamo in un pentolino pulito e uniamo 160 gr. di zucchero semolato e 60 gr. di maizena. Mescoliamo bene per evitare che si formino dei grumi e facciamo bollire mescolando sempre a fuoco bassino finchè non cominci a rapprendersi. Spegniamo, lasciamo che riposi per una decina di minuti e versiamo nello stampo che avremmo bagnato con dell’acqua fredda.

Lasciamo in frigo per almeno 5 – 6 ore e serviamo con dei pistacchi di Bronte ovviamente e qualche goccia di cioccolato. Questa volta ho messo qualche albicocca in purea e un poco di sciroppo, sempre di albicocche.

pitta di alici / γαυροπιτα

Φαινεται ελληνικο αυτο το πιατο?

Δεν ειναι. Ερχεται κατευθειαν απο την Καλαβρια, υπεροχη περιοχη της νοτιας Ιταλιας.
Δεν εχω παει ποτε, εξαλλου γνωριζω λιγο την νοτια Ιταλια, δεδομενου του οτι οποτε κανω διακοπες στην θαλασσα, τις κανω στην Ελλαδα. Ξερω οτι χανω πολλα, και πολλες φορες υποσχεθηκα στον εαυτο μου να παω, αλλα για τον ενα λογο η τον αλλον, ακομη δεν τα εχω καταφερει.
Μα αυτη η χωρα ειναι τοσο ομορφη, τοσο πλουσια στα παντα, που εαν αποφασιζα να την γνωρισω ολοκληρη, μαλλον δεν θα ειχα χρονο για να παω πουθενα αλλου.

Η πιττα, ακριβως ετσι οπως το γραφω, ειναι καλαβρεζικο προιον φουρνου, ενα ψωμι, και κατ επεκταση παιρνουν αυτο το ονομα διαφορες παρασκευες, οπως αυτη.

Την ειδα σε αυτο το ομορφο μπλογκ και την προτεινω , διοτι με ενθουσιασε η παρασκευη, η γευση και η απλοτητα της.

Επισης, ειναι ενας ομορφος τροπος για ανακυκλωση του μπαγιατικου ψωμιου.
 

Συστατικα:

-          μισο κιλο γαυρο
-         ψυχα μπαγιατικου ψωμιου χοντροτριμμενη (περιπου 400 γραμμαρια)
-          αλατι
-          πιπερι
-          μαιντανο ψιλοκομμενο
-     μια σκελιδα σκορδο ψιλοκομμενη
-          εξτρα παρθενο ελαιολαδο
Διαδικασια:
Καθαριζουμε τα ψαρια, βγαζουμε το κεφαλι και τα εντοσθια και τα ανοιγουμε στα δυο, αλλα δεν χωριζουμε τα φιλετακια.
Βγαζουμε την ραχοκοκαλια, τα πλενουμε καλα και τα βαζουμε σε σουρωτηρι να στραγγιξουν.
Ριχνουμε ενα κουταλι λαδι στο ψωμι, τον μαιντανο, το σκορδο  και ανακατευουμε.
Ριχνουμε λαδι σε ενα αντικολλητικο τηγανι, βαζουμε μια γενναιοδωρη δοση ψωμιου και μια στρωση γαυρο. Αλατιζουμε, τριβουμε μαυρο πιπερι και συνεχιζουμε ετσι μεχρι να τελειωσει ο γαυρος, ραντιζοντας με ελαχιστο λαδι την καθε στρωση του ψωμιου. Τελειωνουμε  με στρωση ψωμιου.
Ψηνουμε σε μετρια φωτια για 10 λεπτα, γυριζουμε την πιττα με την βοηθεια ενος πιατου και ψηνουμε ακομη για 10 λεπτα απο την αλλη μερια.
Σερβιρουμε την πιττα χλιαρη.
Εμεις την συνωδευσαμε με χορτα και ντοματοσαλατα.

Questo piatto avrebbe potuto tranquillamente essere greco ma non lo è!

L’ho visto in questo bel blog e mi è piaciuto, tanto che ho voluto prepararlo e proporlo subito.
Perchè è squisito, è semplice, è essenziale ed è  vicino alla mia filosofia e stile di alimentazione.
E sono sicura che piacerà anche ai miei amici greci che mi leggono perchè i greci amano le alici!!!!

Ingredienti:

-          ½ kg di alici
-          mollica di pane raffermo tritata grossolanamente (circa 400 gr.)
-          prezzemolo tritato
-     1 spicchio di aglio tritato
-          sale
-          pepe nero macinato fresco
-          olio evo
Procedimento:
Puliamo le alici togliendo testa e interiora e le apriamo a libro. Le laviamo bene e le mettiamo a scolare in un colino.
Mescoliamo il pane con il prezzemolo e un cucchiaio di olio.
Oliamo una padella antiaderente, versiamo una generosa dose di pane e copriamo con uno strato di alici.
Saliamo leggermente, maciniamo un poco di pepe e versiamo un altro strato di pane. Oliamo un poco e continuiamo finchè non abbiamo finito gli ingredienti. Finiamo con uno strato di pane.
Cuociamo a fuoco moderato per 10 minuti per lato.
Serviamo tiepido.
Noi l’abbiamo accompagnata con delle erbette bollite e un’insalata di pomodori.

pesto di fave / πεστο απο κουκια

Για τους μιλανεζους η πιο κοντινη θαλασσα ειναι στην Λιγκουρια.

Πρεπει να πω οτι ειδα πιο ωραιες θαλασσες απο της Λιγκουρια, μα αυτη η θαλασσα παραμενει η κατ εξοχην θαλασσα για ημερησιες εκδρομες, για σαββατοκυριακα.

Με τον καιρο, καταλαβα οτι η πιο ομορφη πλευρα της περιοχης ειναι  αλλο. Οι πολεις, τα χωρια, τα λιμανακια.

Μικρα και απροσμενα διαμαντακια καρφωμενα στα βουνα η στα παραθαλασσια. Κοσμηματα αρχιτεκτονικης.

Οταν μια συναδελφος μου ειπε οτι σκοπευε να παει στην θαλασσα το περασμενο σαββατοκυριακο, της προτεινα το Καμολιι. Δεν το γραφω σωστα και το ξερω. Αλλα δεν ξερω πως να το γραψω για να αποδωσω σωστα την προφορα, που ειναι οπως προφερουμε το λ στην λεξη αλλοιως!!!!
Οπως και ναναι, το Καμολιι εινα μια μικρη πολη που πηγα πριν 3  χρονια εαν θυμαμαι καλα και μου αρεσε πολυ.

Η συναδελφος  πηγε!!!! Με την ρεφλεξ αγκαλια!!!!! Την ευχαριστω πολυ πολυ για τις φωτο που μου εδωσε! Σε ευχαριστω Elisabetta!

Εαν η περιοχη ειναι πανεμορφη, η κουζινα της ειναι δεν ειναι λιγοτερο Ολοι γνωριζουμε το .

πεστο απο βασιλικο,  την focaccia genovese, για να αναφερω μονο κατι το παγκοσμιως γνωστο. 
Λιγοτεροι γνωριζουν το πεστο απο κουκια. Και επειδη τωρα ειναι η εποχη τους το προτεινω. Αξιζει να το δοκιμασετε..

Συστατικα:

-          φρεσκα κουκια
-          τυρι πεκορινο τριμμενο(κεφαλοτυρι στην ελλαδα)
-          ματζουρανα η δυοσμο τριμμενο
-          μια σκελιδα σκορδο
-          εξτρα παρθενο ελαιολαδο
-          αλατι
Διαδικασια:
Καθαριζουμε τα κουκια και βγαζουμε επισης και την φλουδα που τα καλυπτει. Στην περιπτωση που χρησιμοποισουμε κατεψυγμενα κουκια τα ζεματιζουμε σε καυτο νερο για 1 λεπτο και μετα τα ξεφλουδιζουμε.
Σε ενα γουδι λειωνουμε το σκορδο με το αλατι, και σταδιακα βαζουμε τα κουκια και τα λειωνουμε.
Τα μεταφερουμε σε μπολ, βαζουμε την ματζουρανα και το τυρι και ανακατευουμε καλα.
Ριχνουμε σιγα σιγα το λαδι και χτυπαμε με πηρουνι να αφρατεψει.
Εναλλακτικα στο μιξερ. (οπως εκανα εγω)

Το πεστο συνοδευει ψητα και βραστα κρεατα και ψαρια.

Επισης το χρησιμοποιουμε σαν σαλτσα στα ζυμαρικα.
Και εαν θελουμε το τρωμε με πιτουλες, κριτσινια, ψωμι!

Per i milanesi il mare più vicino è quello ligure.

Devo ammettere che ne ho visti di mari più belli e non me ne vogliano i liguri; ma questo resta il mare della gita domenicale, del fine settimana.
Con il tempo, ho capito che la parte migliore della regione è altro.
Le città, i paesi, i porticcioli, i paesaggi.
Sorprendenti e inaspettati a volte; piccoli diamanti incastonati in montagna a strapiombo sul mare  o in riva al mare.
Gioielli di architettura.

Così, quando una mia collega ha annunciato che voleva fare una gita al mare nel week end, le ho suggerito di andare a Camogli dove  sono andata qualche anno fa e ho ammirato.

E ci andò. Munita di reflex!!! La ringrazio tanto tanto delle foto! Grazie Elisabetta!

Se la regione è stupenda, la cucina non è da meno. E se il pesto di basilico è quello più conosciuto universalmente, non è detto che sia l’unico pesto buono. Un altro è questo. Meno conosciuto ma ugualmente buono!

E questa è la sua stagione.

Ingredienti:

-          fave fresche
-          pecorino tritato  (kefalotyri per i greci)
-          maggiorana o menta tritata
-          1 spicchio di aglio
-          sale
-          olio evo
Procedimento:
Sbucciamo le fave e togliamo pure la pellicina interna.
In un mortaio, con molta pazienza, pestiamo l’aglio con il sale e poco alla volta aggiungiamo le fave che pesteremo  a lungo finchè non le riduciamo in poltiglia.
In alternativa frulliamo (come ho fatto io).
Trasferiamo in una ciotola, uniamo il pecorino e la maggiorana e aggiungiamo a filo l’olio, montando con una forchetta.

Accompagna carni e pesci arrosto, o condisce una pasta.

pantrito

Το βιβλιο απο οπου πηρα την συνταγη ειναι ενας θησαυρος.

Οταν τo ειδα το αγορασα αμεσως. Με κλειστα ματια. Και μονο απο τον τιτλο που με τραβηξε σαν μαγνητης θα το αγοραζα. Διοτι πρεπει να πω οτι ειμαι φανατικη φαν του “i promessi sposi” που διαβασα μολις η γνωση μου της γλωσσας μου το επετρεψε και απο τοτε διαβασα και ξαναδιαβασα.

Δεν υπερβαλλω οταν λεω οτι ειναι μια απο τις αιτιες που αγαπησα την Λομπαρντια, το κλιμα, την διατροφη, τον χαρακτηρα των λομπαρντων.
Το βιβλιο της συνταγης αποτελειται απο αποσπασματα  απο το “promessi sposi”,  με μια εκδοση που θυμιζει παλιους καιρους, μερικες γκραβουρες, συνταγες, του καποτε, φτωχες αλλα με φαντασια.
Και ακριβως η φαντασια για να γινει ενα πιατο με λιγα και κοινα υλικα κατι το νοστιμο και ιδιαιτερο, ειναι ο, τι με τραβα στην κουζινα.
Κατι σαν αυτο.
Συστατικα:
-          μπαγιατικο ψωμι κοπανισμεντο στο γουδι
-          ζωμο κρεατος
-          τυρι τριμμενο ( εγω χρησιμοποιησα grana padano)
Διαδικασια:
Σωταρουμε το ψωμι, στεγνο, χωρις λιπη.
Το ριχνουμε λιγο λιγο στον ζωμο που βραζει, και μετα ριχνουμε και το τυρι. Ανακατευουμε και αφηνουμε να βρασει για δεκα λεπτα.
Σερβιρουμε με αλλο τυρι τριμμενο.

Σημειωση. Η συνταγη δεν προβλεπει το σωταρισμα του ψωμιου. Εγω το εκανα για δικους μου διατροφικους λογους.

Επισης το ψωμι το αναφερει ως ψωμι τριμμενο. Εγω το προτιμησα σε μικρα μικρα κομματακια.

Il libro da cui è tratta la ricetta è un gioiello.

Quando ne sono venuta a conoscenza l’ho desiderato subito. Già il titolo mi ha attirato come una calamita.
Perché bisogna dire che sono una grande appassionata dei promessi sposi che ho letto appena la mia conoscenza di italiano me  l’ha permesso e ho continuato a leggerlo per tanti anni. Più e più volte.
Credo abbia contribuito ad aumentare  il mio amore per la Lombardia, il suo clima, il suo cibo, il carattere lombardo. E non vorrei vivere da nessun altra parte in Italia.

Il libro è fatto di passi tratti dai  promessi sposi, con un edizione che richiama quelle di una volta con una copertina cartonata, di disegni, di ricette, fatte con impegno, povere e fantasiose. Perché se c’è una cosa che mi attira nella cucina povera e popolare, è proprio lo sforzo di rendere appetibili e gustosi i piatti fatti con pochi comuni ingredienti.

Come questo.

Ingredienti:

-          pane secco frantumato nel mortaio
-          brodo di carne
-          formaggio grattugiato (io ho usato il grana padano)
Procedimento:
Tostiamo a secco il pane e lo versiamo a pioggia nel brodo in ebollizione.
Versiamo pure il formaggio, mescoliamo e facciamo cuocere per una decina di minuti.
Serviamo con del formaggio a parte.

Nota: la ricetta non prevede la tostatura del pane; l’ho fatta per motivi miei  di alimentazione.