02/11/13

biancomangiare/μπιανκομαντζαρε



Το biancomangiare (ασπρο φαγητο) καπως ετσι μεταφραζεται, ειναι ενα απο τα πιο παλια γλυκα της Σικελιας. Υπαρχει απο τον μεσαιωνα αλλα τοτε δεν ηταν μια συγκεκριμενη συνταγη ετσι οπως την βρισκουμε σημερα, ηταν  ενα παρασκευασμα βασισμενο στο ασπρο χρωμα των υλικων, που συμβολιζει αγνοτητα και καθαριοτητα.  Το καταναλωναν οι ανωτερες ταξεις, και μπορουσε να ηταν φιαγμενο σε γλυκια η και αλμυρη εκδοχη , με στηθος κοτοπουλου, γαλα, αμυγδαλα, λαρδι, ασπρο τζιντζερ και αλλα διαφορα, διοτι δεν υπηρχε  το μπιανκομαντζαρε αλλα τα  μπιανκομαντζαρε.

Το παρασκευασμα μαλλον  προηλθε απο την Γαλλια, στην Ιταλια παντως εξαπλωθηκε απο τον ΧΙ αιωνα, και  το συνανταμε σε 3 συγκεκριμενες περιοχες,  οπως στην Valle dAosta που παιρνει το ονομα blanc manger, στην Σαρδηνια που ονομαζεται menjar blanc, και φυσικα στην Σικελια, το biancomangiare, οπου  φιαχνεται με γαλα αμυγδαλου, την σουμαδα μας σαν να λεμε, και αρωματιζεται με φλουδα λεμονιου και κανελα. Πολλοι ριχνουν επανω σοκολατα τριμμενη, φυστικια αιγινης τριμμενα  (ενταξει δεν ειναι αιγινης, στην Ιταλια εχουμε τα περιφημα φυστικια αιγινης του Bronte στην Σικελια).
Εγω προτιμησα  να το σερβιρω με μια σαλτσα απο αυτα τα υπεροχα και εντελως φθινοπωρινα φρουτα, τα cachi, που μαλλον αντιστοιχουν σε αυτα που εμεις λεμε λωτους, και για να ειμαι ειλικρινης στην Ελλαδα δεν ετυχε να δω ποτε.
Εδω το φθινοπωρο τα βρισκουμε παντου, μεχρι και σε αυλες  μεσα στο μοντερνο και συγχρονο Μιλανο, που επιφυλασσει πολλες   εκπληξεις για οποιον εχει ορεξη και διψα να το γνωρισει περα απο το glamοur προσωπο του.
Εαν δεν βρισκουμε γαλα αμυγδαλου, η τελος παντων βαριομαστε να το φιαξουμε, (εγω το αγορασα) μπορουμε να χρησιμοποιησουμε αγελαδινο γαλα, η διαδικασια ειναι ακριβως η ιδια. Οσον αφορα την ζαχαρη, την αυξομειωνουμε αναλογα με τα γουστα μας.

Yλικα:
-          1 λιτρο γαλα αμυγδαλου
-          φλουδα λεμονιου
-          100 γρ. κορν φλαουερ
-          150 γρ. κρυσταλλικη ζαχαρη
Διαδικασια:
Διαλυουμε το κορν φλαουερ σε λιγο κρυο γαλα αμυγδαλου και το αφηνουμε στην ακρη.  Ριχνουμε το υπολοιπο γαλα σε κατσαρολακια μαζι με ολα τα αλλα υλικα και τα βαζουμε σε χαμηλη φωτια. Οταν αρχιζει το γαλα να ζεσταινεται, προσθετουμε το γαλα με το διαλυμενο κορν φλαουερ και αρχιζουμε να ανακατευουμε με ξυλινο κουταλι μεχρις οτου το μειγμα συμπυκνωθει.
Το τραβαμε απο την φωτια, βγαζουμε την φλουδα λεμονιου  και το ριχνουμε σε μεγαλη φορμα η μικρα φορμακια που εχουμε βρεξει με κρυο νερο. Αφηνουμε να κρυωσει και μετα τοποθετουμε στο ψυγειο για μερικες ωρες, μεχρι να σταθεροποιηθει.
Ξεφορμαρουμε και σερβιρουμε με σαλτσα λωτου που φιαχνουμε ως εξης:
Πλενουμε εναν ωριμο λωτο, βγαζουμε το κοτσανι και τον καθαριζουμε απο την μεμβρανη. Τον βαζουμε σε μπλεντερ με 30 γραμμαρια ζαχαρη αχνη και λιγες σταγονες  χυμο λεμονιου. Πολτοποιουμε και ριχνουμε στο biancomangiare την στιγμη που σερβιρουμε.

αγουρα ακομη αλλα που θα παει
La “soumada” è uno sciroppo di mandorle  che tradizionalmente e probabilmente per il suo colore candido e il simbolismo che ne consegue, veniva offerta agli invitati durante le feste di matrimonio e di fidanzamento.  Si beve diluito in acqua fredda e sprigiona un intenso profumo e sapore di mandorle. Dimenticato per decenni,  tanto che credo che se chiedessi a qualche ragazzo greco cosa sia la soumada, scrollerebbe le spalle, dicendomi un “boh” (alla greca, si intende!) Non per colpa sua, sempre che di colpa si tratti, ca va sans dire…. ora che ci penso nemmeno mia figlia sa cosa sia, devo rimediare subito!
E proverò a fare il biancomangiare con la soumada, una volta preparata. Per questa volta invece, mi sono accontentata del latte di mandorle comprato!

Prendere un litro di latte di mandorle,  e stemperare 100 grammi di amido di mais in un bicchiere. Versare il resto in un pentolino con 150 grammi di zucchero e la scorza di un limone. Mettere su fuoco basso e quando il latte comincia a scaldarsi, versare il bicchiere tenuto da parte con l’amido diluito.
Mescolare con un cucchiaio di legno finchè non si rapprenda. Versare negli stampini bagnati con acqua fredda e quando si sarà raffreddato mettere in frigorifero per qualche ora finchè non si solidifichi.
Al momento di servire, sformare e versare una salsa di cachi, fatta con un caco frullato  con 30 grammi di zucchero a velo e qualche goccia di limone.


10 commenti:

Loulou lolita ha detto...

Απλη και όμορφη συνταγή και πανέμορφη φωτογραφία απο γειτονιά του Μιλάνο φαντάζομαι...να μας δείχνεις συχνά τέτοιες φωτογραφίες που απεικονίζουν το πραγματικό χρώμα της πόλης...
Καλό υπόλοιπο Σ/Κ!

grEAT ha detto...

@loulou
η φωτογραφια ειναι οντως απο γειτονια, την δικη μου γειτονια! :)
σκεφτηκα πολλες φορες να βαλω φωτογραφιες απο το μιλανο, αλλα δεν το αποφασισα, μια που ηθελα το μπλογκ να ειναι επικεντρωμενο στην ελλαδα, αλλα θα φροντισω στο εξης να αναρτω μερικες.
σε ευχαριστω/

edvige ha detto...

Latte di mandorla mi piace moltissimo e quindi questo senz'altro. La pasta di mandorle me la regalava un ristoratore calabrese che la faceva per se e con quella diluita quante...orzate ci siamo fatte. Ciaooo e buona fine settimana.

ΕΛΕΝΑ ha detto...

Το λευκό γλυκάκι Ειρήνη μου δείχνει πολύ νόστιμο, και με το γάλα αμυγδάλου θα γίνεται πολύ ιδιαίτερο!
Φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο!!

Chiara Giglio ha detto...

è un dessert che mi piace molto, fatto con il latte di mandorle però mi è nuovo, segno la ricetta! un bacione...

giulia pignatelli ha detto...

buonissimo il biancomangiare... è un po' che non lo faccio,ora che compro le mandorle "nuove" di sicuro :)

grEAT ha detto...

@elena
οντως, η ιδιαιτεροτητα του ειναι το γαλα αμυγδαλου. καμια φορα το φιαχνω και με αγελαδινο, αλλα τοτε το αρωματιζω με μαστιχα αντι για λεμονι!

@chiara
francamente io lo preferisco con il latte di mandorle. dovrei provare a farlo da me qualche volta, il latte di mandorle intendo, chissà cosa ne viene fuori!
bacione

@giulia
bene giulia. semplice, ma merita veramente.
un abbraccio

Caterina - La cucina di Tatina ha detto...

Bravissima Irene, hai realizzato la ricetta a regola d'arte, pochissimi infatti sanno che si può usare il latte di mandorle oltre al classico e soprattutto pochi sanno che non si usa panna! Spettacolare, brava davvero!

grEAT ha detto...

@caterina
grazie!!!! detto da te mi riempie di orgoglio! :) ma tu sai che ho la bibbia della cucina siciliana,vero?
un bacione a te e uno alla piccola pulce!
irene

Caterina - La cucina di Tatina ha detto...

Sì che lo so, Irene, quel libro (che ho anche io da anni) è una garanzia assoluta! ;-) Bacio a Stella consegnato!!! Un abbraccio!

Posta un commento