27/05/11

fistik ezmesi



Παντα πιστευα οτι δεν μπορουμε να γνωρισουμε σε βαθος εναν λαο, εαν δεν γνωριζουμε σε βαθος δυο πραγματα. Την γλωσσα και την κουζινα.
Επειδη  διαμορφωθηκαν σε βαθος αιωνων αν οχι χιλιετηριδων και ειναι σε συνεχη διαμορφωση.  Επειδη ολοι μα ολοι χωρις καμια εξαιρεση συμβαλλουν, αν μη τι αλλο, διοτι ολοι τρωνε και επικοινωνουν με την γλωσσα.
Επειδη ειναι σε συνεχη εξελιξη,  αλλα για να εξελιχθει, χρειαζεται  ολη η εμπειρια και οι  γνωσεις που αναπτυχθηκαν μεσα στους  αιωνες.
Μπορουμε να καταλαβουμε πολλα πραγματα για εναν  λαο απο την κουζινα του.
Αυτοι οι λογοι, μαζι με την περιεργεια και την αναζητηση ανεξερευνητων γευσεων, συνδυασμων, προιοντων, μας κανει να πειραματιζωμαστε και να προτεινουμε κουζινες αλλων χωρων.
Αυτη η συνταγη, πολυ ευκολη και πολυ ομορφη, ερχεται απο την Τουρκια.
Το ονομα σημαινει «κρεμα φυστικιων». Μπηκα στον πειρασμο να χρησιμοποιησω χρωστικη υλη (για τροφιμα φυσικα) για να δωσω ενα ωραιο πρασινο χρωμα οπως ειδα σε διαφορες φωτογραφιες, αλλα  τελικα μου φανηκε τιμιο να μην το κανω. Για οποιους τα δουν και για οποιους τα φανε.

Συστατικα:
-          100 γρ. φυστικια αιγινης ξεφλουδισμενα, αναλατα και ωμα
-          80 γρ. ζαχαρη αχνη
-          σταγονες νερο (εαν χρειαστει)
-          φυστικια χοντροκοπανισμενα στο γουδι για την διακοσμηση
-          ½ μπισκοτο amaretto.
Διαδικασια:
Βαζουμε τα φυστικια στην καταψυξη για να διευκολυνθουμε στο αλεσμα. Τα αλεθουμε καλα στο μιξερ μαζι με το μπισκοτο.
Προσθετουμε την ζαχαρη και ανακατευουμε καλα. Δουλευουμε το μειγμα με τα χερια μας, οπως κανουμε με την ζυμη, μεχρι να γινει λειο και να μπορουμε να το πλασουμε οπως θελουμε. Εαν χρειαστει, προσθετουμε λιγο νερο.
Βαζουμε το μειγμα στο ψυγειο για μιση ωρα. Το πλαθουμε οπως θελουμε, και διακοσμουμε με τα φυστικια.



Ho sempre pensato che non si è in grado di conoscere a fondo un popolo se non si conoscοno a fondo 2 cose. La sua lingua e la sua cucina.
Perché si sono sviluppate nei secoli se non nei millenni, e sono in continua evoluzione. Perché tutti senza eccezione alcuna contribuiscono,se non altro, perchè mangiano e comunicano attraverso il linguaggio.
Perché sono in continua evoluzione, ma perché ci sia l’evoluzione si ha bisogno di tutta la conoscenza e  l’esperienza sviluppata attraverso i secoli.
Si può conoscere un popolo anche attraverso la sua cucina.
Per queste ragioni, insieme alla curiosità, siamo portati a sperimentare cucine nuove, prodotti nuovi, sapori e abbinamenti inesplorati.
La ricetta che segue, facile e buona, proviene dalla Turchia.
Il suo nome significa “pasta di pistacchi”. Sono stata tentata di usare un colorante alimentare per dare un bel colore verde ai pasticcini, come in alcune foto che ho visto, ma alla fine per onestà per chi vedrà le foto e per chi li mangerà ci ho rinunciato.

Ingredienti:
-          100 gr. di pistacchi (sgusciati, crudi e senza sale)
-          80 gr. di zucchero a velo
-          qualche goccia di acqua (non è detto che serva)
-          ½ amaretto (biscotto)
-          pistacchi per la decorazione (pestati grossolanamente nel mortaio)

Procedimento:
Mettiamo i pistacchi nel congelatore. Ci faciliterà quando li tritiamo.
Li tritiamo bene nel tritatutto, insieme all’amaretto.  Aggiungiamo lo zucchero e amalgamiamo bene bene con le mani, come facciamo con la pasta. Dobbiamo potergli dare la forma che vogliamo. Se necessario, aggiungiamo qualche goccia di acqua.
Mettiamo in frigorifero  per un’oretta. Gli diamo la forma che desideriamo e decoriamo con i pistacchi pestati.


7 commenti:

Isabel ha detto...

Tienes razón, lengua y comida, lo que más te acerca a un pueblo.
Tengo ganas de ver tu tatin!!! ;-)

Letiziando ha detto...

Ricetta interssante per un' amante dei pistacchi :)

Poala ha detto...

sono bellissimi anche così.. verdi sarebbe stato poco naturale ! :)
e sono proprio d'accordo con te un popolo si può conoscere dalla lingua e dalla sua cucina.
baci

Asteri ha detto...

Τι βλέπουν τα όμορφα τσαχπινογαργαλιάρικα μάτια μουυυυυυ!!!!!!!!!!!!!
Τον δίσκο τον παίρνω έτσι όπως είναι!!!
Φιλιά

Caterina ha detto...

Concordo con te, un popolo si conosce attraverso la lingua e il cibo!
E per un'amante di pistacchi come me, questi dolcetti sono un richiamo irresistibile!!

ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ ha detto...

Στην Ανατολική Μεσόγειο το "Σαν φιστίκ" είναι πολύ διαδεδομένο σε γλυκά και κυρίως σαν γαρνιτούρα.
Προσωπικά προτιμώ καβουρντισμένο ελαφρά.

ΥΓ: Τι εννοείς όταν λες 1/2 μπισκότο Αμαρέτο;
Μισό κιλό;

grEAT ha detto...

οχι, μισο μπισκοτο. εξαρταται φυσικα απο το μεγεθος. μισο εως ενα.

Posta un commento